Een dag waarop ik weer even terugreis in mijn hart en een moeder mis. Een mama, die een thuis met zich meebrengt.

Een dag waarop ik wat verder reis in mijn ziel. En opmerk dat ik soms zo zwanger kan zijn van verlangen, om zelf mama te worden van een eigen familie. Straks ooit.

En een dag waarop het heel oké is om dit te voelen, zolang al deze dingen maar niet onbesproken blijven. Maar we met elkaar alles delen, op een dag als deze. Vreugde, verdriet en verlangen.

Zullen we de rest van het jaar niet alleen moederdag vieren, maar ook elke dag uitreiken naar elkaar als vrouw? En elkaar blijvend bemoedigen als moeder, dochter, vrouw of meisje?

We hebben elkaar nodig om van elkaar als vrouw te leren volkomen vrouw te mogen en durven zijn. Krachtig kwetsbaar in onze moed om onze harten te delen. Niet één dag per jaar, maar alle dagen van ons leven.