Talloze social-acties ploppen op. En heus, ik zal de laatste zijn die zegt dat daarin iets verkeerd is, dat vind ik niet. Veel dingen vind ik namelijk ook geniaal, grappig of genieten.

Maar menn, de wereld voelt nog vluchtiger als voorheen. Niet gek, want fysiek contact zoals een stevige knuffel is nu even niet mogelijk. En psychologisch is het dan een feit – dan moeten we harder werken om elkaar te laten voelen dat we toch verbonden zijn met elkaar.

Maar in hoeverre vliegen we in sneltreinvaart in een overleefstand? 
We willen handelen, nieuwe dingen bedenken, grip krijgen op de situatie, controle houden op de dag of dagen die voor ons liggen.
Oh, wat hunkert mijn hart en ziel naar de beweging naar binnen. Naar het verstillen. En ook naar het delen van die bewegingen die binnenin me gebeuren. 
Wat gebeurt er met mij, deze dagen? 
Wat gebeurt er met jou, terwijl de wereld op z’n kop staat?

En die hunkering maakt dat ik vanmorgen minutenlang gehuild heb. 
Want ik – met mijn hang naar echt contact – smacht naar de ervaring van een zielsverbinding. Gewoon van hart tot hart. Voor mij is echt en eerlijk contact een eerste levensbehoefte geworden, maar worden mijn dagen nu ineens gevuld met corona-smalltalk.

Is het misschien tijd om nu niet door te rennen op allemaal nieuwe manieren, maar een echte verbinding aan te gaan? Vragen aan en delen met elkaar hoe het met je gaat zo in het eerste kwartaal 2020?
Niet nu, in de hectiek van Corona, maar daarvoor al. Hoe ging het in januari met je en wat speelde er allemaal in jouw denken, waar ben je mee bezig als het gaat over persoonlijke of geloofsontwikkeling?
Waar haalde jouw hart haar zekerheden uit?
Wat kwam je bij jezelf tegen als je je best deed om echt te verbinden met mensen om je heen? Ging dat vanzelf of ontdekte je iets in jezelf, waar je eigenlijk helemaal niet trots op was?
Durfde je wel eens te delen over de schuurkanten van jezelf? De dingen die je niet zo goed kunt?

Nu bevinden we ons in crisis. En hebben we die tools om echt met elkaar te verbinden nodig. Misschien kwam je er nog nooit aan toe om daarin te oefenen. Dat geeft niet. Nog steeds heb je tijd genoeg om het te leren, om het je eigen te maken en om jezelf op persoonlijk vlak te ontwikkelen.
Maar zelfs al is de hele wereld in crisis: het blijft een vraag voor jou persoonlijk. Wil jij jezelf verbinden met jezelf en wil je echt contact met een ander (inclusief de lelijke grillen van onze harten) of ren je door in vluchtigheid, drukte of angst?
Ik geloof er in dat het de hoogste tijd is voor bezinning: waar leef ik voor? Werk? Stoïcijns doorgaan? Vasthouden aan bepaalde angsten die al voor het coronatijdperk opspeelden? Klemzitten in andere emoties?

Je kan niet verkeerd kiezen, dus maak alsjeblieft een keuze. Elke dag opnieuw. Neem de tijd om te voelen, te denken, eerlijk te zijn naar jezelf. En misschien daarna wel de stap te maken om die processen te delen met een ander.